گفتگو نه تنها کنشی است ویژه‌ی آدمیان، که دانستن راه و روش درستِ آن نشانِ رشد و بالندگی نیز هست. ما در گذر زمان می‌آموزیم که چگونه در این کنش‌ورزیِ انسانی هر چه کارآزموده‌تر شویم؛ چگونه بهتر «گفتگو کنیم». آنچه واژه‌ی «گفتگو» – که خود کوته‌نوشتی از «گفت‌وگو» است – پنهان می‌دارد، راز شکست بسیاری از این کوشش‌هاست در آموختن شیوه‌ی درست گفتگو. واژه‌ی دیگری، که کمتر از آن یک به کار می‌رود، این راز را بر ما آشکار می‌کند. آن واژه «گفت‌وشنود» است.
«شنیدن» هنگامی شدنی خواهد بود که «گوش‌سپردن» پیشاپیش به انجام رسیده باشد. واژه‌ی زیبای «گوش‌سپردن» به ما می‌گوید که نیمه‌ی گمشده، گریزنده و سخت‌یابِ گوهر گفتگو زمانی به دست خواهد آمد که نیرو و توانایی ِ سپردن چیزی از آنِ خود را به دیگری داشته باشیم. بی هیچ هراسی.